11/ خرداد/ 90

صبح با کثالت خاصی بیدار شدیم. همه!! حس کردم اتفاق بدی میخواد بیفته ... من هم که از دست بابایی عصبانی خوابیدم...صبح در رو از پشت بستم که بریم، یهو فهمیدم کلید بابایی پشت در مونده و دیگه  با کلید من هم باز نمیشه. وای چه اتفاق بدی. ما اومدیم سرکار و بابایی تا حالا که ساعت 10 صبحه هنوز منتظر قفل سازه. حالمو گرفت حالش گرفته شد. مگه نه مامانی. خدا با ما خانمهاست. همیشه همینجوریه. هر وقت من و باباعلی با هم دوست نیستیم خدا  واسش بد میاره ما هم میخندیم . بیچاره پشیمون میشه. جدا از شوخی انشاله تا همینجا تموم بشه و بسلامتی بریم شمال. الان هم خاله جون و مادر جون کارگر گرفتن دارن خونمونو تمیز میکنن تا وقتی رسیدیم تمیز باشه. دستشون درد نکنه. راستی امشب  تو جاده ایم و نمیتونم ماریچی ببینم. مامانایی که قسمت امشبش رو میبینن لطفا خلاصه تعریف کنن. ممنون