7/خرداد/90

امروز یک روز کاری عادی بود . اما عصری با شهریارو مامانش به مولوی رفتیم. واسه بسویه حساب پرده. با ماشین خودمون رفتیم واسه همین خیلی اذیت نکردین اما کمی خسته شدی و برگشتنی خوابت برد. انصافا دور بود. تو راسته مغازه ها عینک آفتابی منو زدی به چشات و با تاریکیش حال میکردی. من و خاله ندا هم مشغول دیدن مغازه ها بودیم که یادمون رفت شما با اون عینک چهار برابر چشمت، لبات رو هم جمع کردی و مردم هم دارن نگاه میکنن می خندن. باحال شده بودی. شهریار تیتیش با اون مامانش که از مهد کودکی بودن تو میترسه. دور از جونت فکر میکنه مهدیها آدم خوارن. تو طبیعی هستی عزیزم. اون زیاد تیتیشه.....بووووس. دوستت دارم دخترم. همش به تربیتت طوری توجه می کنم که عیبی نداشته باشی. نرمال باشی تا بتونی با هر قشری کنار بیای و نه اینکه تحمل کنی. تو بهترین پاکترین و با صفاترین دختر دنیا هستی و خواهی موند.