13/تیر/90

امروز شاید، باید تا ١٧:٣٠ تو مهد بمونی. آخه بعد ساعت اداری واسمون کلاس گذاشتن بی انصافها....آخه یک بچه چقدر میتونه تحمل کنه..برم ببینم اصلا میشه رفت یا نه...

آخر همین هفته عروسی محمد پسرخاله امه. وای که چقدر عروسی پسرخاله ها خوش میگذره. اونم چی خونه عروس نوشهره. اما امروز گفتند که تعطیلات تابستونی از ٢٢تیر تا ٧خرداده و این هفته بابایی هم نمیتونه مارو ببره شمال. اما بقول بابایی یک هفته تو بابل سر قضیه نرفتن من عزای عمومیه. تعدد تلفنها بود که بعد پخش شدن خبر نیومدنم، خوشحالم میکرد و همه خواستن که ما باید تو عروسی باشیم. من تمام تلاشم رو میکنم. اما با وروجکی مثه شما چطور با ماشین کرایه ای برم؟؟؟ از طرفی هم کفش و لباس و وسیله آرایش خریدم و آماده شلیکم. خیلی دلم میخواد. چقدر با دختر خاله ها خوش خواهد گذشت.....شما هم که عاشق عروسی...دعا کن راحت بریم و برگردیم...

دیدم مدیر مهد شهریه نگه داشتن واسه چند ساعت بیشتر رو خیلی زیاد میگه و از طرفی هیچ مادری قبول نکرد که تو این کلاسها شرکت کنه من هم تا دم کلاس رفتم و دیدم سخته کنسلش کردم. بقول آقای حسینی وقت زیاده ما که تازه استخدام شدیم...

محیا تو محوطه دانشگاه:

عصری یک کم بیرون دور زدیم. خیلی فینقیل شدی و همه تو خیابون باهات بازی میکردن. مخصوصا آقا پسرها و شما ازشون فرار میکردی. یکبار هم که قهر کردی و با اون قد و قواره ریزت هرکار کردم نتونستم رامت کنم و مردم هم کلی از دستت میخندیدن. راستی مارک پوشکتو تغییر دادم (مایلی) جدیده. ببینم چطوره، همش میخرم تا تو این هوای گرم یک کم تحملش واست راحتتر باشه

یک چیز جدید هم یادت دادم:

  مانی: مانی رو دوست داری

محیا: (اولین بار) نه... (اما بعد) آیه

مانی: چندتا؟؟؟

محیا: دوتا (در حالیکه فقط یک انگشتش را نشان می دی. چون هر چی تلاش کردی نتونستی سه انگشتتو جمع کنی و دوتاشو نشون بدی).آخرش هم برای خودت دست میزنی و میگی آفییییین.

مامان فدای دوست داشتنت با اون قلب کوچیک و مهربونت. میدونم 10000تا انگشت داشتی باز هم بیشتر منو دوستت داری. منم همینطور نازگلم. امیدوارم با بزرگتر شدنت همین احساس زیبا حتی تو همون یک انگشتت باقی بمونه. چون واسه من خیلی باارزشه دخترم